“Beni Rabbim kurtarır”

[Gurbet_melegi]

İslâmın ilk günlerinde iman edenler pek az olup, müşrikler Efendimizi “aleyhissalatü vesselâm” öldürmek için fırsat kolluyorlardı.
Bir gün, Efendimiz tenha bir yerde, bir ağaç altında yatmışlardı.
Müşriklerden biri Onu gördü.
Güçlü kuvvetli bir pehlivandı üstelik.
“Tamam, bu fırsat kaçmaz” dedi.
Kılıcını kavrayıp sessizce yaklaştı.
Ayak ucuna gelince, kılıcını kaldırıp haykırdı:
- Seni benim elimden kim kurtarır?
Efendimiz sakin ve soğukkanlıydı.
- Beni Rabbim kurtarır! buyurdu.
Adam kılıcını tam savuracaktı ki, göğsüne yediği bir darbeyle yere yıkıldı.
Elindeki kılıcı öteye fırladı.
Vuran, Cebrail aleyhisselâmdı.
Efendimiz kalktılar ve o kılıcı yerden alıp, müşrikin boğazına dayadılar:
- Seni benden kim kurtarır?
Müşrik, yalvaran gözlerle bakıp;
- Sen kurtarırsın. Ben ettim, sen etme! dedi.
Kâinatın sultanı kılıcı indirip;
- Kalk! Serbestsin, buyurdular.
Müşrik bu merhametten çok duygulandı.
Peygamber olduğuna inandı.
Kelime-i şehadeti söyleyip imanla şereflendi.
_________________
"Kalbimiz ancak allah`i anmakla huzur bulur"