Şeytan, nefis ve dünya

[Gurbet_melegi]

Bu zat buyuruyor ki; (mü’minleri seviniz,
Onlarla konuşurken, itiraz etmeyiniz.
Herkese merhametli, şefkatli olun ancak,
Kimseyi incitmeyip, konuşun hep yumuşak.
Kalben gücendiğiniz, bir kimse varsa eğer
Ona dahi iyilik edin ki budur hüner.
Sevmediğiniz zata, ihsanda bulununuz,
Sıkıldığınıza da güler yüzlü olunuz.
Yani öyle olun ki, hakkınızda her insan,
Desin ki “Böyle olur, işte kamil müslüman”
Unutun yaptığınız, hayır ve iyiliği,
Unutun başkasından, gördüğünüz kemliği.
İki şey de vardır ki, asla unutmayınız,
Biri “ölüm”, biri de, hata ve “günah”ınız.
Âlim ve gariplerin, makbuldür duaları,
Gönüllerini alıp, memnun edin onları.
Mü’min, başkalarının kusurunu bağışlar,
Güler yüz, tatlı dili, etmiştir âdet, şiar.
Şeytan, nefis ve dünya, üç büyük felakettir,
Bunlardan halas için, dini bilmek gerekir.)
Bir gün de temiz bir genç, gelerek bu velîye,
Rica etti “Bana bir, nasihat edin”diye.
Buyurdu, (Sen Allah’ın, çok âciz bir kulusun,
Hiç günah işleme ki, sonra pişman olursun.
Çünkü âsiler için, âhirette azab var,
Günahlara dalma ki, şiddetlidir azablar.
Sen bu gün çok ibadet yap ki Yaradanına,
Belki ecel yakındır, çıkamazsın yarına.
Hem de tam ihlâs ile, yap ki her ibadeti,
İhlâssız amellerin, olmaz bir menfaati.)
O genç dedi, (Efendim acaba ne ki hikmet,
Hiç bir ibadetimden, almıyorum bir lezzet.)
Buyurdu ki, (Sebebi, gayet açık bu halin,
Bu, hasta olduğunu gösteriyor kalbinin.
Kalbin hastalığına, şu ki zîra alâmet,
Yaptığı ibâdetten, alamaz tad ve lezzet.
Hem de Hak teâlâdan, hayâ etmez o insan,
Korkmadan, çekinmeden, eder günah ve isyan.
Kalbi hasta olanda, bulunmaz hem de hikmet,
Baktığı hiçbir şeyden, alamaz ders ve ibret.
Kâr etmez ona öğüt, dinlemez hiç kimseyi,
Nefsi nasıl isterse, öyle yapar her şeyi.
Tad almak istiyorsan, eğer ibâdetinden,
Lokmana dikkat eyle, ye yalnız helalinden.
Allah adamlarının devam et sohbetine,
Onların nasihati, şifadır kalp derdine.
Çok büyük ganimet bil, insanlara hizmeti,
_________________
"Kalbimiz ancak allah`i anmakla huzur bulur"